Per. May 6th, 2021
idrak ve farkindalik 5ff751a5876ec

Oldukca yakın bir aile büyüğüm yaşamın anlamı üstüne yazmam mevzusunda beni cesaretlendirdi. Niçin olmasındı ki? Ara sıra beni derinden etkileyen mevzularda akıcı yazılar kaleme alabiliyorum. Ben yaşamın karşımıza çıkarttığı tesadüfleri hep yeni yollar olarak görmüşümdür. Bir ihtimal burada da kat edilecek bir yol vardır. Her insanın kendi kabında biriktirdiği anılarından damıtacağı bir ‘yaşamın anlamı’ hikayesi vardır muhakkak.
Oldukca güzel geçen bir çocukluk ve gençlik dönemim oldu. Akrabalarım büyük bir fabrikada çalmış olduğu için büyük bir ailenin içinde büyümüş şeklinde oldum. Aynı yaş grubu eğitimli insanların aynı yaş grubu çocuklarıydık biz. Birleşke olarak kurulmuş bir sitede, gene aynı yapınak çalışanları ile birlikte oturuyorduk. Oldukca varlıklı toplumsal tesislerimiz vardı. Tek çocuk olmama karşın asla yalnız büyümedim. Kendi ailelerimizin olmadığı zamanlarda öteki aileler bizlere sahiplenir, hepimiz birbirine yetişirdi. Kim bilir toplumsal bir insan olmam, insanlardan bir şey isterken oldukça çekinmemem hep bundandır. Büyük bir zenginlikti bu.
İyi bir eğitim hayatım oldu. Mezun olduğum ilkokula oldukça şey borçluyum. Yaşamın anlamı notlarına bir alt başlık olmalı ‘müteşekkir olmak.’ Kim olursak olalım, hangi mertebeye gelmiş olursak olalım nereden geldiğimizi unutmamalı ve teşekkür etmeyi bilmeliyiz.
Mükemmel bulunduğunu düşündüğüm bir ortaokul lise hayatım oldu. Tüm can dostlarım, kardeşlerim hep bu ilköğretim ve lise uzantısı yardımıyla edinilmiş olanlar. Sonrasında elbet birçok insan girdi hayatıma. Fakat şimdi daha net söyleyebiliyorum ki çocukluktan biriktirdiğimiz, sürekliliği ve sürdürülebilirliği olan, birbirini en olduğu hali ile kabul edebilmiş insanlarla yaşamı paylaşmaya devam etmek başka güzel. Demek oluyor ki ikinci alt başlık ‘itimat.’
Yaşamın anlamını sorgulamaya başladığım, hatırladığım ilk deneyimim Montaigne’nin ‘Denemeler’ kitabıdır. Fakat insanoğlunun bir mevzu hakkında bilgisi olması fikri olması için kafi olmuyormuş. Her şeyin bir süresi, bir zamanı varmış. 17 yaşımda en yakın arkadaşımı bir trafik kazasında kaybettiğimde bildiğim her şeyi unutup, yaşamı tekrardan temize çektim. Oldukca acaip bir durumdu benim için. Bilmek ve idrak etmek ne kadar da değişik şeylermiş. Bu süreci kendimi derslere vererek aştığımı söyleyebilirim. Benim için yaşamın bir öteki anlamı şüphesiz ki ‘çalışmak.’ Kıymet üretmek. Ona da oldukça şey borçluyum.
Üniversitede mimarlık okudum. Önüme yepyeni kapılar açıldı. Yaşadığımız şehre dair farkındalığımızı arttırmamız için hocalarımız bizi devamlı sual bombardımanına tutuyorlardı. Neticede başka İstanbul yoktu. Yalnız binaları tanımak yetmez, dönemine, bağlamına gore de değerlendirmemiz beklenirdi. Çizdiğimiz çizginin bir anlamı olmalıydı. ‘Anlam!’ Bakmakla görmek içinde bir fark bulunduğunu idrak etmek o zamandan edindiğim bir miras. O gündür bugündür benim için her şey farkına varır. Lugatımda ‘benim için fark etmez’ diye bir şey yoktur.  Beyaz perdeye, müze gezmeye, tiyatroya, fotoğraf heykele, müziğe kısacası güzel sanatlara olan ilgim ve isteğim de o günlerden edindiğim miraslar. Büyük zenginlik. Ek olarak mimarinin peşinden birçok başkente keyifli gezilerimiz oldu. Eşya ile olan bağımdan kurtulmam da o günlere dayanır. Haiz olmak diye bir şey yok aslına bakarsak. Önümüzde dev gibi bir dünya var ve sorun onu anlamaya çalışmak. ‘Dünyayı anlamaya çalışmak.’
İş yaşamı o denli da kolay değilmiş aslına bakarsak. Tüm sınavları kaldırsınlar bence. Şu sebeple yaşam en büyük imtihan. Özgür meslek üstüne kurulmuş bir alanda yolunuzu bulmanız da hakkaten oldukça kolay olmuyor. Bugün geriye dönerek bakınca o gün yaptıklarım mevzusunda bu kadar yürekli olabilir miyim tekrardan acaba. Seneler, yaşlar, başarılar, hayal kırıklıkları, heyecanlar, depresyonlar, yine ayağa kalkmalar… ‘Deneyim!’
Geldiğim şu noktada geçen yaz bir deneyim yaşadım. Bodrum’da manzarası bana gore oldukça güzel, küçük bir yazlığımız var. Oldukca seyyah bir ruhum olmasına karşın oraya takıldım kaldım. Kendimi bütünlenmiş hissediyorum. Fakat sebebini sonucunu bağlayamıyordum. Yalnız var olarak kendimi iyi hissettiğim bir yer. Bu yaz ‘algı’ ettim ki güzel olan bizim evin manzarası değil yaşamın kendisi. Her şeye karşın güneş her gün doğuyor sözgelişi ve bizlere sormadan da batıyor. Denetim edebileceğimiz bir şey değil. Her günün aynı olması mümkün mü, yarının yeni sürprizler getirmeyeceğini kim bilebilir. Hele gece zifiri karanlıkta yıldızlar bir gosteri yapıyor ki seyrine doyum olmaz. Doğrusu benim o üniversite yıllarında öğrendiğim, cümle içinde kullandığım ‘bakmak ve görmek’ arasındaki fark bende vücut bulmuş. Kendimi o denli mutlu hissettiğim bir an daha olmadı.
Yaşamın bizlere ne getireceğini ve bizlerden ne götüreceğini hiçbirimiz hiçbir vakit bilemeyiz. Fakat bir tek haiz olduğumuz değil, gördüğümüz göreceğimiz her şeyin ‘bilincinde olmak’ ve bunun için teşekkür etmek elimizdeki en mühim enstrüman. Dünyadan ufak olduğumuzu bilmek, kendimizi olduğumuz halimizle kabullenebilmek, yapmış olduğumuzu düşündüğümüz hatalarımızdan dolayı kendimizi affetmek, kendimizle barışmak, sevebilmek ve sevildiğini sezmek bence yaşamın kendisi. ‘ANLAMI.’

Yaşamın Anlamı Aranızda kendisine ya da yanındakine soran var mı acaba yaşamın anlamı nedir diye. Ben yanıtını bilemiyorum, bileniniz var mı?
 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir